Bishop

26 december – 16 januari Bishop

Terwijl ik dit typ zit ik alweer in Indian Creek, ruim 700 mijl verderop, met een geblesseerde linker ringvinger. Wat was ik nog graag langer in Bishop gebleven…

Na een Vietnamese kerst in LA besloot ik om eerst naar Bishop te gaan. Barti en Tabea waren daar; ondanks de kou wel zo gezellig. Het gaat er gelijk hardcore aan toe: in de eerste week waren de nachten -12/-15ºC en overdag net boven 0ºC. Alles was permanent bevroren. Ook waren Barti en Tabea beide véél sterker dan ik, dus ik moest gelijk vol gas! Na een dag of drie begon ik me al af te vragen hoe lang ik dit vol zou gaan houden… In het zonnetje was het prima klimmen, maar het kostte me veel energie om steeds warm te blijven. Als ik niet aan het klimmen was, was het óf eten óf slapen.

6

Buttermilks

In de tweede week werd het gelukkig ietsje minder koud. Ik werd langzaam wat sterker en raakte gewend aan de temperaturen en het ritme. Lang geleden dat ik zo voor 100% met klimmen bezig was met dezelfde motivatie als vroeger. Het gebied en Barti en Tabea inspireerden me om weer beter te worden. Ik wist wel dat het zou komen!

5 7

Happy in the Happies. Veel klimdagen in the Buttermilks zaten er niet in, vanwege de (smeltende) sneeuw en wind.

3 4

Tabea en Barti in de enge Los Locos in the Sads

Hoe langer ik in Bishop blijf, hoe leuker ik het vind. We hebben een top team om mee te klimmen en ik ben inmiddels volledig geadopteerd door Barti en Tabea. Ochtendrituelen van onbijt #1, schouderoefeningen,  dan ontbijt #2. ’s Middags boulderen meestal tot net na het donker. Dan koken in de (warme) plaza van Barti en Tabea. En vroeg naar bed, heel af en toe een film, of kampvuur…

2 IMG_4110

Het team op oudejaarsavond en onze (verlaten) nederzetting

Het was misschien naïef om te denken dat het allemaal blessureloos zou verlopen met vol boulderen in de kou na 4 maanden (bijna) niks doen in Nederland. Al gaat het nu heel goed met m’n schouder! Dat is nog wel belangrijker. Dit is mijn eerste vingerblessure, en ik vind het moeilijk om aan te voelen hoe ernstig het is. Ik neem nu twee weken rust, hopelijk is dat genoeg om daarna weer los te gaan…

1

Een poging voordat ik m’n vinger kapot trok in the High Planes Drifter (photo: francois lebeau photography)

Posted on January 24, 2016 at 02:29 by Ima · Permalink · 4 Comments
In: Uncategorized

Joshua Tree

18 – 24 december Joshua Tree

IMG_3951 IMG_3941

IMG_3929 IMG_3882

IMG_3948 IMG_3937

Posted on January 6, 2016 at 01:31 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Straight out of Compton

Nog geen week geleden kom ik aan in LA. Voor 9 maanden weg. Het dringt nauwelijks tot me door. Phi haalt me op na een korte busrit door Hollywood. Ik ben verschrikkelijk moe, maar het winterse zonnetje houdt me nog wel even wakker, en ik voel me meteen thuis bij Phi.

De komende dagen moet ik bijkomen. En ondertussen hard op zoek naar een auto, die ook mijn huisje moet gaan worden voor de komende tijd. Ik word al onrustig bij het idee. Ik heb nog nooit een auto gekocht… Laat staan in LA… Alleen.

Via craigslist maak ik drie afspraken op zaterdag. Het klinkt allemaal maar een beetje shady. Maarja. Ook blijk ik me flink te verkijken op de afstanden… LA is ietsje groter dan ik dacht, en we moeten helemaal naar de andere kant. Gelukkig is Phi zo geweldig om mij te helpen en met mij de hele stad rond te rijden om de auto’s te bekijken. Zonder zijn hulp kon ik sowieso weinig ondernemen; zonder auto, zonder adres en alleen naar craigslist afspraken was ook geen veilige optie. Samen vormen we een goed onervaren team.

Met de auto van Phi vertrekken we ’s ochtends vroeg richting het oosten. De eerste auto bleek veel te gaar te zijn. Eigendom van een aardig mannetje die misschien nog wel minder van auto’s af wist dan wij… Zo’n gare (maar dure) roestbak werd ‘m sowieso niet. Maar wel weer een ervaring rijker. Op naar afspraak twee. Deze verschrikkelijke man verkocht slechts leugens en dacht aan ons zijn slechte auto wel kwijt te kunnen voor een hoop geld. Zodra hij doorkreeg dat ik de auto niet wilde kopen na de testrit werd hij echt kwaad. Snel rennen Phi en ik weer terug naar onze auto… Pff, wat gebeurde daar nou net?! Bij het intoetsen van het derde adres begint Phi hard te lachen: het ligt aan de rand van de slechtste wijk van LA… Hij heeft het over bulletproof vesten als we daar echt heen willen, dus ik kom ook niet meer bij van het lachen. Maar hij meent het… Haha! Toch staan we om 16.15 staan we op de afgesproken plek. Inmiddels is er ook niet heel veel daglicht meer. De auto komt aanrijden en ziet er goed uit. Ook de testrit voelt goed. En deze man lijkt iets betrouwbaarder. Ik ga volledig op m’n gevoel af: dit wordt ‘m… Op een donkere parkeerplaats tel ik mijn cash, geef het aan de Mexicaan en rij achter Phi aan weer terug naar huis. Mijn eerste auto!

Ik besef nog steeds nauwelijks dat ik aan het begin sta van een lange trip. Het voelt niet alsof ik de halve wereld rondgevlogen ben. Mijn hoofd is ergens halverwege de reis blijven hangen. Misschien komt het omdat ik nog steeds in een stad ben. Of door de spanning van het kopen van een auto. Of omdat ik me zo thuis voel in het huisje van Phi. Al met al was deze start nodig, en het is snel en goed gegaan. Nog een paar laatste dingen regelen en dan ben ik ready to go!

IMG_3838IMG-20151213-WA0003

Posted on December 15, 2015 at 05:24 by Ima · Permalink · 3 Comments
In: Uncategorized

Het regent zonnestralen

Toch maar een verhaal dan. Over een hike in Canada. Een willekeurige dag uit mijn twee maanden trip.

28 juni 2015

De mooiste hike die ik heb gedaan was van Muraine Lake naar Lake Louise via Mount Temple. Twee passen over. Je mag er officieel alleen op met groepen groter van vier personen in verband met gevaar voor beren. Ik zou met Paul gaan. Met hem en een can bearspray voelde ik me comfortabel genoeg om te gaan. Op het allerlaatste moment, om 07.00u die ochtend, haakt Paul echter ineens af… Hm, teleurstelling. Ga ik toch alsnog, alleen?! Ik word een beetje nerveus. Mijn telefoon is ook al sinds een paar dagen leeg. Als ik niet ga, krijg ik er spijt van. Dit zijn toch de avonturen waar ik voor gekomen ben! Na enige twijfel besluit ik de dag er na alleen te gaan, en spreek met Paul af om hem bij terugkomst te mailen. Ik test de bearspray nog even voor de zekerheid, mocht het zover komen… Op de een of andere manier beland ik altijd weer in dit soort situaties. Ik wil alles doen, maar sta er weer alleen voor, en ik wil niet afhaken, hoe spannend ik het ook vind.

IMG_2815 IMG_3015

Muraine Lake (rechts)

De volgende ochtend ga ik weer op pad. Om 6.30u wandel ik luid zingend en klappend omhoog – kraaa! Af en toe even stilstaan om te luisteren of ik iets hoor. Het is stil, zo vroeg. Ik schrik van een opvliegende vogel en een wegschietende eekhoorn. Uitzichten zijn adembenemend en het pad is steil. De Sentinel Pass is prachtig. Aan de andere kant scramble ik weer naar beneden over de rotsblokken en door de sneeuw. Ik voel me comfortabel. Het pad wordt wat opener en overzichtelijker. Mijn gedachtes schieten alle kanten op, en ik besef me dat ik maar een paar liedjes eigenlijk maar voor een heel klein deel ken. Ik hoorde dat je firm moet praten tegen een beer als je er een tegenkomt. Ik bedenk me wat ik tegen ‘m zou zeggen… In het Engels? Of zou ‘ie ook Nederlands kunnen? I come in peace! Ik hoor oorverdovend gedonder. Onweer? Hm nee. Strakblauwe lucht, 30 graden. Om de zoveel tijd komt er een enorme steenlawine naar beneden en weerklinkt in de vallei. Hm, misschien toch niet zo’n goed idee om hier alleen rond te wandelen… Niet veel later kom ik een paar mensen tegen. Wat een opluchting! Meer mensen op het pad. Ze hebben in de vallei overnacht en doen mijn hike in twee dagen. We vragen aan elkaar of we beren hebben gezien. Niks.

IMG_3073 IMG_3091

IMG_3106 IMG_3115

Beide kanten van Sentinel Pass

Na een tijd, omhoog op de tweede pas begin ik moe te worden en geluid blijven maken kost ook veel energie. Zonder beren encounters (deze keer hield alleen een porcupine van mijn liedjes) sta ik om 16.00u weer op de parkeerplaats van Lake Louise. Binnen twee minuten vind ik een lift terug naar Muraine Lake. Moe, opgelucht en voldaan neem ik een duik in het ijskoude meer.

IMG_3177 IMG_3032 IMG_3178

Posted on August 10, 2015 at 09:39 by Ima · Permalink · One Comment
In: Uncategorized

Pasen in Val di Non

2014-04-25 10.11.55 2014-04-23 16.51.33 2014-04-23 13.44.23

Posted on May 3, 2014 at 14:41 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Onde de Choc

Posted on January 18, 2014 at 22:36 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Wat een jaar!

2012. Eerst mijn reis door West-China. Spannend, maar de allermooiste afgelegen plekken bezocht en interessante/gastvrije Oeigoeren, Tibetanen en Chinezen ontmoet. Soms eenzaamheid, maar misschien een nog belangrijker overheersend goed gevoel om erachter te komen dat ik het ook allemaal zelf blijk te kunnen. Daarna twee maanden door Australië; Grampians, Arapiles, Blue Mountains en Frog Buttress. Liften, bivakkeren, een beetje werken en vooral heel veel klimmen – en alle tijd met fantastische mensen om me heen. In de zomer één onvergetelijke trad multi-pitch in de Dolomieten. Een enorme voldoening, maar zó spannend – misschien wel nooit meer. Dan in september een start met mijn studie in Sheffield. Eindelijk een uitdagende studie en een super fijne plaats om te wonen. Een mooi 2012, hopelijk in 2013 weer vol met nieuwe ervaringen, kansen, en een diploma…

Posted on January 8, 2013 at 00:41 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

1 jaar in Sheffield – september tot september

Het is weer tijd voor een (kleine) update. Afgelopen september ben ik begonnen aan m’n MA in Chinese Studies aan de University of Sheffield, maar 15 minuten rijden bij Peak District vandaan! Dat was zeker geen prioriteit voor m’n studie-keuze, maar studeren en buiten klimmen in de weekenden blijkt toch wel een goede combinatie. Was echt helemaal vergeten hoe leuk klimmen kon zijn; ik word langzaam weer een beetje sterker en ieder weekend weer meer gemotiveerd, en check iedere maandag alweer de weersites voor het volgende weekend… Doordeweeks ben ik altijd hard aan het werk, maar ben heel erg te spreken over de universiteit en mijn studie. Het is leuk en zeker meer een uitdaging dan wat ik in Maastricht deed… Dus blij met m’n keuze!

  

  

Eerste paar dagen met the family rondom Sheffield – Mijn kamertje aan Broadlane 

  

  

Peak District

 

 

Avond boulderen met Mark en Roelien in Burbage

Wat een luxe om zo dichtbij de Peak te wonen… Ik had al snel via wat mensen in de klimhal een leuk groepje gevonden waar ik nu ieder weekend mee naar buiten kan. Super leuk, maar wel anders dan in Europa! Met trad en high-balls liggen de standaarden hier iets anders geloof ik. Maar met de mooie rots en goeie sfeer ben zelfs ik soms ook te porren om (makkelijke) routes te boulderen… Af en toe dus ook in de avonden boulderen met lampen. Echt leuk en het voelt dan net alsof je veilig in een bubble van licht klimt, al was het de laatste avond dat we gingen écht te koud; in het donker met -5 en wind blijf ik volgende keer wel thuis…

  

Het lijkt zo natuurlijk net alsof ik alleen maar aan het klimmen ben… Dat is niet helemaal waar, maar wel vaak. Het begint nu ook echt koud te worden en dagen zijn maar kort. Er blijft zo wel meer tijd over voor m’n studie. Deadlines komen dichterbij en over iets meer dan een maand alweer examens. Kan bijna niet geloven dat het eerste semester er al weer bijna op zit, de tijd vliegt (veel te) snel voorbij…

Filmpje boulderen in Burbage

 

Grts uit Sheffield. Zie jullie met kerst.

Posted on December 8, 2012 at 17:22 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Zomer in Val di Non

  

  

  

  

 


Posted on September 7, 2012 at 18:36 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Twee maanden klimmen in Oz

Na China was het in Australië even wennen aan de hoeveelheid mensen om me heen. Zo makkelijk en zo fijn om voor een tijdje op een vaste plek te verblijven! Ik begon de trip met Melissa in de Grampians. Na twee weken moest zij alweer terug naar Singapore en verhuisde ik naar de Mt. Zero Olive farm om aan te sluiten bij de farm-crew (Marin, Jai, Rob, Mel, Lucio, Mario, Jakob en Fabi). Ideaal zonder auto op loopafstand van de boulders, en in ruil voor een beetje werk op de boerderij gratis kamperen.

  

  

Grampians 

M’n motivatie om te boulderen was weer helemaal terug en vond het zelfs moeilijk om de tijd te nemen voor rustdagen! Het leven op de boerderij was makkelijk, de weerstomstandigheden waren fantastisch, de rots was te perfect en het gezelschap was te gezellig om na mijn geplande 3 weken al uit de Grampians te vertrekken. Uiteindelijk ben ik 5 weken in de Grampians gebleven, met een tussenweekje in Arapiles. Zonder wc, douche en internet was het er toch niet veel ‘beschaafder’ dan in China, maar bleek het toch een plek te zijn die ik moeilijk kon verlaten.

  

  

Mario in the Invisible Fist (26) op Taipan Wall – Wimmel Friedhof (V5) 

Een weekje Arapiles was eigenlijk maar kort. Ik had niet gedacht dat ik ooit trad zou willen klimmen, maar Arapiles bleek een goede plek te zijn om het te leren; toegankelijke routes, een sterke rots waar je veel gear kan leggen en een sfeer in de Pines die zorgt voor net een beetje meer durf. Na een beetje oefening begon ik het steeds leuker te vinden, kon ik steeds iets moeilijkere routes proberen en heb ik zelfs m’n eerste trad-multipitch kunnen doen. Was blij m’n klimervaring te kunnen verbreden op zo’n fantastische plek! Een weekje later weer terug in de Grampians voelde als thuiskomen.

  

The Pines, Mount Arapiles – Kachoong (21) 

Samen met James en Bec vertrok ik vanuit de Grampians naar Melbourne. In de grote stad miste ik de Grampians meteen enorm, maar een dag later nam ik de trein naar Sydney en een dag daarna zat ik alweer middenin de Blue Mountains. Het was tijd om wat meer van Australië te zien… Dankzij Damien (die ik nog kende uit Zuid-Afrika) en Matt leerde ik de minder toeristische plekken kennen en had ik een luxe plaats om te verblijven. Ik heb een paar pogingen ondernomen om te wandelen en klimmen, maar na een hele week storm, regen en kou had ik er genoeg van en besloot ik alweer terug te gaan naar Sydney.

  

Eén heldere dag in de Blue Mountains 

Vrienden uit de Grampians kwamen een dag later ook aan in Sydney, en het plan was om zo snel mogelijk door te reizen naar Queensland; de stad uit en naar de zon. Via de kust waren we in een paar dagen in Brisbane en de volgende ochtend in Frog Buttress. In Frog is ook alles trad, maar anders dan in Arapiles is bijna alles crack. Een techniek waar ik in het begin echt helemaal niets mee kon… 6a-spleten voelden onmogelijk en het was alsof ik weer opnieuw moest leren klimmen. Na een paar dagen kreeg ik een aantal verklemmingen onder de knie en begon het steeds leuker te worden! Ik vond het super om weer iets totaal anders te leren in het klimmen, maar na een week alleen maar spleetklimmen vond ik het ook wel weer tijd voor iets anders…

  

Trad-crack climbing in Frog Buttress 

In m’n laatste week in Australië ben ik nog een stuk noordelijker via de kust gereisd. De kilometerslange kustlijnen waren echt mooi, maar ik had er meer van verwacht en het was bovendien ontzettend toeristisch… Via een tussenstop in Singapore vloog ik eind juni weer naar huis…

  

  

Kustlijnen in Zuid-Queensland – Kookaburra

Posted on August 23, 2012 at 22:26 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized