Welcome to the weekend!
我在北京的生活
Ik ben nu iets meer dan twee weken in Beijing, en ik voel me al aardig thuis. Ik ken de buurt een beetje, heb al veel leuke mensen leren kennen, weet hoe ik overal moet komen met het openbaar vervoer, weet lekkere gerechten in de restaurants, Chinees praten gaat al iets vlotter, en begin al een beetje in het studie-ritme te komen…
Vorig weekend was de viering van de officiële ingang van het nieuwe jaar. Het nieuwjaarsfeest hebben de Chinezen al op 14 februari gevierd, bij Nieuwe Maan. Het schijnt zo te zijn dat de periode tussen Nieuwe Maan en Volle maan de overgang van het nieuwe jaar is; met Volle maan begint dus officieel het jaar 4707… Ik heb nog nooit zoveel vuurwerk bij elkaar gezien als op die avond. Op ieder kruispunt en iedere hoek van de straat werd 12 uur lang achter elkaar mooi vuurwerk afgestoken, maar ook 5-meter lange knalratelbanden werden rustig uitgerold… Ik hou er normaal niet zo van, maar dit was indrukwekkend! Het kan niet zijn dat er nu ook nog maar één kwade geest rondwaart in Beijing!
Met de officiële ingang van het nieuwe jaar, begonnen op 1 maart ook mijn lessen. Ik zit bij een paar mensen uit Maastricht in de groep, maar ook met een Rus, een paar Koreanen en een paar Afrikanen van wie ik het specifieke land nog steeds niet heb kunnen verstaan. Bijna iedere dag heb ik les van 8:00 tot 14:30 uur, waar er continu alleen maar Chinees op je wordt afgevuurd; het valt nog niet mee moet ik zeggen. Als een spookje kom ik dan ook thuis om 15:00 uur en kan de voorbereiding voor de volgende dag beginnen… De lessen hier zijn totaal anders dan de Nederlandse norm. Makkelijk gezegd; in Nederland gaat het er om dat je de grote lijnen van een tekst begrijpt, je het in eigen woorden uit kan leggen, en zo nodig moet presenteren. Hier lezen we een tekst drie keer, en moeten vervolgens het boek dichtdoen om alles letterlijk na te zeggen… Simpelweg drillen dus.
Vorig weekend ben ik naar twee parken gefietst; Ritan gongyuan en Longtan gongyuan. In Longtan gongyuan was ik 2005 nog geweest voor het WYC, dus ik wist dat daar een klimwand stond. Maar in beide parken was de klimwand helaas nog gesloten vanwege het koude weer. Al vond ik eergister op internet een andere klimhal in de buurt die de grootste van China schijnt te zijn, waar ik snel eens langs ga als ik tijd heb…
Trouwens dat fietsen… blijft hier telkens weer een avontuurtje. Ik vind het een beetje vergelijkbaar met een hindernisbaan of computerspelletje, waar je veilig aan de overkant moet komen. Rode of groene verkeerslichten schijnen hier geen betekenis te hebben. Denk je veilig door groen te fietsen, word je bijna geraakt door toeterende taxi’s en bussen. De enige regel die telt is ‘zorgen dat je niets raakt’; zolang iedereen dat doet, gaat er niets mis. Al merkte ik volgens mij wel laatst dat afslaand verkeer hier wel echt voorrang heeft… Ik heb echt een heel klein kwetsbaar fietsje van het merk ‘foetsie’ (fuzi), dus ik heb er maar meteen twee sloten op gezet!
Het is hier vriest hier dag en nacht, maar binnen hebben we nu nog gewoon centrale verwarming; zo vanzelfsprekend als het lijkt te zijn. Maar vanaf volgende week wordt in heel Beijing de centrale verwarming afgesloten tot en met 30 november 2010. Typisch. Het is dan normaal om met winterjassen binnen te lopen!
Dit is nog lang niet alles van wat ik hier doe en meemaak, maar ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen en eindigen met typen… Er is nog het verhaal van het gevecht in het restaurant, de spartelende vis naast de tafel, de beroving van mijn vriendinnen, de afding-vaardigheden op de marktjes, de algemene gedisciplineerde mentaliteit die me wel bevalt, de leerzame dag met een Chinees vriendinnetje, en de blauwe lucht die hier zowaar ook wel eens voorkomt nadat het gesneeuwd of hard gewaaid heeft.
Renos, ga door met Chinees oefenen; ik vond het al heel goed! David, ik ben heel trots dat je naar Israel mag gaan! En Enzo, gefeliciteerd met Imotheppie; de moeilijkste boulder uit mijn boulder-database!
Foto’s (1)
CH-IT-FR-BEL-NL-DU-CHN
Vorige week was ik nog in Italie. Afgelopen dagen nog in Bleau, en nu zit ik achter mijn computertje in de liuxuesheng gongyu in Beijing. De afstanden lijken wel steeds kleiner te worden. Het plan is om 4.5 maand Chinees te studeren aan de Beijing University of Technology (北京工业大学), en daarna nog 1 maand naar het zuiden van China af te reizen met Enzo. Kunming, Yangshuo, we weten het nog niet precies…
De liuxuesheng gongyu is de buitenlandse studentencampus van de Universiteit. Meteen al na aankomst moet er Chinees gepraat worden… Ik vind het meteen erg opvallend dat bijna niemand Engels spreekt; en dan ook geen woord. Goed voor ons dus! Ik moet wel weer even inkomen met het Chinees, maar tot nu toe hebben we alles zonder Engels kunnen regelen. Gewoon lachen en mingbai zeggen!
Mijn kamer is redelijk groot en nu nog sfeerloos, met een uitzicht op de binnenplaats van de flat; niet zo spannend… Het bed is zo hard als een plank, en behoort nog tot de soft beds. Ik heb nog niet veel mensen ontmoet die hier ook wonen, maar de meesten moeten nog komen denk ik, want het semester begint aankomende maandag. Voor ons is donderdag eerst de level placement test, dus ik ben benieuwd hoe het gaat daar op die Universiteit.
In tegenstelling tot een paar medestudenten… voel ik me juist vrij dat ik hier ben. Nieuwe wereld, gekke taal, onbekende drukte, ongekende drukte, mensen die je vreemd aankijken, lekker eten, verborgen werkeloosheid, straten vijf keer zo breed; alles is gewoon in veelvoud eigenlijk! – Weer een beetje gezonde spanning!
Met mijn schouder gaat het trouwens ook goed. De operatie is inmiddels al meer dan 5 maanden geleden, en in de afgelopen maand dat ik weer mocht klimmen, heb ik dat meer dan de helft van de keren gedaan op het Zwitserse graniet. Mijn schouderplanning gaat perfect! Ik ben benieuwd wat er allemaal te klimmen is in en rondom Beijing…
Nog een kleine boodschap voor de medeplichtigen….. – BEDANKT VOOR HET BOEKJE ! ! ! ! ! ! ! Jullie zijn super.
再见 !