Alleen in de winter door Xinjiang

2 t/m 12 maart

Terwijl ik dit typ zit ik al weer in de nachttrein van Lanzhou naar Chengdu. Iets meer dan twee weken geleden landde ik in Urumqi… Het was geen makkelijk begin van de trip. Eenmaal aangekomen in Urumqi, waar ik zo lang naar toegeleefd had, voelde ik me plotseling alleen in de grote stad. Het was er enorm koud, er waren geen andere reizigers te bekennen (niemand is zo gek om daar in de winter te gaan zitten…) en in het hostel was ik ook alleen. Na een dag de stad te verkennen, besloot ik de dag erna gelijk de bus te pakken naar Turpan, de stad uit…

Ook Turpan bleek redelijk verlaten, maar omdat het midden in de woestijn ligt en een heel laag gelegen gebied is, was het er in ieder geval een stuk warmer. Ik ontmoette al snel Maliya en later ook Tahir. Maliya nodigde me gelijk uit om bij haar familie te komen eten en slapen, en met Tahir ging ik de dag erna op tour naar de ‘Flaming Mountains’, Bezeklik 1000 Buddha Caves, Aiding Lake, the Old City of Jiaohe en Grape Valley. Via Tahir kwam ik later ook in contact met Alim in Kashgar.

Turpan: Emin Mosk – Flaming Mountains – Bezeklik 1000 Buddha Caves – Mailya en haar moeder kip aan het voorbereiden…

De treinreis naar Kashgar was me relatief meegevallen. Enorm lang natuurlijk (24 uur), maar ik lag er best comfortabel. Ook de mensen die onder me lagen waren aardig. Na zo’n lange reis, en na heel lang zoeken eindelijk het hostel gevonden te hebben die ik zocht, bleek die zo aftands te zijn dat ik dacht hier ga ik niet slapen… Heb een andere plek uitgezocht en kwam uit bij een hotel waar ze de lichten niet eens aanmaakten, omdat er toch geen gasten waren…

Niks in Kashgar vond ik te vergelijken met China (over een paar jaar waarschijnlijk helaas wel). Mensen zien er anders uit, hebben een ander geloof en spreken een andere taal. Chinezen waren er op straat niet te bekennen, dat schijnt niet veilig genoeg te zijn… Ik voelde me er niet heel onveilig, maar werd wel vreemd aangekeken op straat waar ik me niet heel comfortabel bij voelde. Werkelijk overal zijn paspoortcontroles en patrouilleert de Chinese politie. Niet fris hoe duidelijk je de onderdrukking van de Oeigoerse bevolking ziet; ze zijn zelfs niet vrij om zich te verplaatsen binnen Xinjiang zonder de geldige documenten (die bijna niet te verkrijgen zijn)… Ook ik moest in een paar dagen vier keer langs verschillende paspoortcontroles en heb in totaal twee keer op het politie-bureau gezeten ter verantwoording.

Treinstation in Turpan en de trein naar Kashgar – the Old Town in Kashgar

Via Tahir (uit Turpan) kwam ik in contact met Alim. En ik reed met hem in twee dagen naar Karakul Lake en Tashkurgan, bijna tot aan de Pakistaanse grens. Overdag haalden we een hoogte van 4800m en we overnachtten bij een familie uit Kirgizië op 3700m. De dag erna aten we bij de familie van Alim. Beide families waren enorm gastvrij! Al was het communiceren lastig vanwege de taalbarrière.

.

Beide dagen bleef het overal waar je keek wit. Overal sneeuw en de bergen waren fantastisch! Dit is precies waar ik voor was gekomen!! ’s Zomers schijnen hier meer toeristen te zijn, maar ik was daar helemaal alleen, en de stilte bij het lopen over het bevroren Karakul Lake met een ijskou en strakblauwe lucht was een hoogtepunt!
.



Oud dorpje in Tashkurgan – Bevroren Karakul Lake met op de achtergrond Muztagh Ata (7456m) – Dorpje aan Karakul Lake met op de achtergrond Kongur (7719m) – Snowboarden in Urumqi

Xinjiang is een van de mooiste plekken van China die ik tot nu toe gezien heb. Heb er in een week zoveel mooie natuur gezien, interessante mensen ontmoet en spannende dingen beleefd, maar me ook alleen gevoeld en het behoorlijk koud gehad. Toch ben ik blij dat ik nu ‘klaar’ ben met Xinjiang. Het is niet de makkelijkste plek om in je eentje te zijn, vooral niet in de winter. Ik verwacht dat het reizen hierna wel makkelijker wordt. Straks ben ik weer in “China” en ga ik ook nog op bezoek bij een bekende in Chengdu. Heb best zin om weer eens een Westerling tegen te komen en Engels te kunnen praten. Ik praat al een week niks anders dan Chinees en begin zelfs bijna in het Chinees te denken. Ik leer heel snel bij, maar het komt allemaal niet vanzelf.

5 t/m 8 Kashgar: Treinstation in Turpan en de naar Kashgar – de nu nog levendige Old Town in Kashgar

Posted on March 25, 2012 at 11:31 by Ima · Permalink
In: Uncategorized

Leave a Reply