Everyday is the best day of the year

25 september – 23 oktober Yosemite

25 oktober – 13 november Indian Creek

13 november – 19 november Zion

19 november – 16 december Red Rocks

Het is grappig, precíes een jaar later draai ik weer de oprit op bij Phi in Los Angeles. Een vol jaar klimmen, ik had niet gedacht dat ik het in me had. Een trip werd iets permanents. Het was geen vakantie, maar het is mijn leven geworden. Ik voel me thuis onderweg in mijn huisje op vier wielen. Following the sun. Afgelopen drie maanden waren weer onvergetelijk. Van hardcore trad multipitchen in Yosemite tot hot tubben in Vegas. Van overhangend setjes klippen tot worstelen in vertikale splitter cracks. Van rondhangen in stoffige woestijnen in the middle of nowhere tot een paar dagen werken in een donkere bieb. Van klimmen in een hemdje tot dubbel-dons op dezelfde dag. En van slapen in casinoparkings tot een nacht aan de wand met gordel aan.

Vorig jaar kwam ik er al snel achter dat als ik in de mooiste gebieden in de VS wilde klimmen, ik wel moest leren trad- en spleetklimmen. Op het eerste oog ziet het er niet heel lastig uit, maar als je eenmaal begint blijk je helemaal geen ervaring te hebben met het klimmen van de leegtes tussen de rotsen in plaats van de rots zelf, en lijken de spleten plotseling eindeloos. Je moet opnieuw leren klimmen. Ik hou ervan wat de spleten je kunnen leren.

In februari was ik al eens een week in Yosemite. Maar nu heb ik meer tijd. In vier weken tijd doe ik 15 multipitches. Meestal lange dagen waarbij je om 6:00 uur koude oatmeal wegharkt, de dag doorkomt met een paar cliff bars in de broekzak en in het donker ‘s avonds weer terugkomt. En maar doorgaan. Het duurt mij lang om aan de Yosemite-stijl te wennen. En het is moeilijk om snel te manoeuvreren in oncomfortabel terrein. Standaard breekt iedere dag het angstzweet wel een paar keer uit als ik weer eens sta te trillen ver boven m’n laatste cam met natte handjes in een gladde corner… Het gaat niet makkelijk, en ik kom mezelf constant tegen. Maar het motiveert me om door te pushen om er beter in te worden.

 

Met Anna en Gwen op de top van Half Dome en met Colum op de top van Higher Cathedral Rock. Twee onvergetelijke multipitches.

 

Snake Dike en Moratorium

Na een kleine maand voel ik me fysiek en mentaal helemaal opgebrand. Toch is vertrekken moeilijk. Ik ben nog niet klaar, maar meer zit er voor nu niet in. Met gemengde gevoelens rij ik ‘s avonds de Tioga pas over, voordat die dreigt te sluiten voor het winterseizoen. Wat een maand… Ik kom terug!

Ik wist dat waar ik voor kwam moeilijk ging worden. In Indian Creek kun je er letterlijk niet omheen. Eindeloze, rode, gladde wanden boordevol perfecte cracks. De hele valley vol. En het is onmogelijk om te cheaten door op miniscule randjes te klimmen buiten de spleet, want er zit niks. Dit is de beste school die ik me kan wensen!

Indian Creek blijkt een paradijs in de middle of nowhere. Een uur vanaf Moab, zonder bereik, zonder water. Alleen een kleurrijke woestijn met een groep klimmers met hetzelfde doel. Omdat je per route talloze cams van éénzelfde grootte nodig hebt, ontstaat er automatisch een sfeer waarin iedereen met elkaar klimt. Iedereen deelt al zijn materiaal, zekert elkaar en hangt topropes voor elkaar in.

 

Indian Creek

Canyonlands

Ik leer snel. En omdat het bijna alleen enkele touwlengtes zijn voelt alles wat toegankelijker en meer ontspannen. In de zon is het zelfs bijna te warm om te klimmen. Genieten! Voor heel even ben ik weer onvermoeibaar. Op een ochtend word ik bijna ziek wakker en besef dat ik echt even een stapje terug moet doen.

 

Spelen in cracks en op torens

 

De laatste maand blijf ik in Red Rocks. Ik ben moe. Ik weet er nog een paar (lange en koude) multipitches uit te persen. En voor sportklimmen ben ik alleen nog te porren als het in de volle zon is, uit de wind… Ook al voelen haken klippen en ‘normale’ klimbewegingen maken als een opluchting – eindelijk comfortabel terrein – heel gemotiveerd word ik er niet meer van. Ik eindig met nog een paar korte klimdagen en vooral heel veel rondhangen met vrienden, werken, mijn van ombouwen, kampvuren, van-feestjes en potlucks.

 

 

Red Rocks

Ik neem nu een pauze. Op 20 januari ben ik weer terug.

Thanks Colum, Mike, Naz, Phi, Jonathan, Petr, Clinton, James, Duncan, Erica, Xavier, Dan, Wade, Marlene, Boz, Yoav, Leah, Dan, Amber, McKenzie, Johan, Flo, Xari, Anna, Gwen, Daniel, Chris, Sophie, Karl, Caleb, Dion, Alan, Dave, John, Paxton, Mike, Liv, Morgan, Leif, Kotaro, Stacy, Ralph, Rachel, Jack, Shira en meer…

Posted on January 1, 2017 at 13:18 by Ima · Permalink
In: Uncategorized

Leave a Reply