Een maand met Enzo

4 juni – 2 juli

Dansend van blijdschap haal ik Enzo op 4 juni op. Ik keek al een tijdje uit naar zijn komst. Ik was toen al een half jaar op pad, dus kon niet wachten om mijn van-life eindelijk eens met iemand van thuis te delen.

Enzo is duidelijk iets meer gefocust op het boulderen dan ik. Mijn laatste boulder klom ik half januari in Bishop, toen ik mijn vinger blesseerde. Sinds toen heb ik vooral veel trad geklommen, sporadisch een paar sport routes gedaan, en heel veel gehiked, gekayakt, gefietst en gewerkt. Zo een beetje alles behalve boulderen. Enzo krijgt me toch wel weer zo ver, maar per dag schiet de motivatie hard op en neer, en er is geen peil op te trekken. M’n herstellende ringvinger helpt ook niet echt mee. Maar ik vind het allemaal wel prima, en heeft Enzo alle ruimte om het bos door te grazen.

IMG_5437

Groene regenwoud van Squamish

IMG_5398 31

Enzo aan het werk in Encore une Fois en in Defenders of the Faith

Enzo heeft dankzij zijn vakkundige energie-, huid- en weermanagement het meeste uit zijn klimmaand kunnen halen. Er zat niet één boulder meer in voor hem op het eind. Terwijl hij zich compleet focuste op de boulders, deed ik af en toe tussendoor ook nog wat, en was ik vooral bezig te bedenken waar we het beste heen konden gaan om de buien te ontwijken.

We maken een paar kleine tripjes vanaf Squamish. Eerst een paar dagen naar Vancouver Island: Tofino en Horne Lake. Ik krijg Enzo zelfs zo ver om nog een dagje te gaan sportklimmen! Lachend weet ‘ie er die dag nog een 7c uit te persen, na jarenlang z’n gordel kwijt te zijn geweest. Als vanouds! In Tofino komen we Graham tegen, en hij tipte ons (alweer!) om Mount Arrowsmith te gaan hiken. De één-na hoogste berg van Vancouver Island. Dat we de trail vonden was een wonder met Graham’s typische routebeschrijving. Het was een mooi stuk eiland waar ik nog niet geweest was, ondanks de dichte bewolking. Dat de trail zo steil was had ‘ie er even niet bij gezegd.

IMG_8267

Lange lege stranden bij Tofino 

IMG_2440 IMG_2390

Met Enzo sportklimmen in Horne Lake. En de steile Mount Arrowsmith trail.

IMG_5462

Met z’n tweeën in de van. Het past maar net. Helemaal volgebouwd en slapen onder én boven een grote crashpad.

Eenmaal terug in Squamish blijft het weer onvoorspelbaar. Regen en zon wisselen zich letterlijk om het kwartier af. Terwijl de blokken aan het drogen zijn hiken we de Black Tusk. Een wandeling van 30km. Vorig jaar liep ik al eens naar Garibaldi Lake, al zijn de laatste paar kilometers van de hike naar de Black Tusk toch echt de mooiste. Er was met het slechte weer veel sneeuw bijgevallen in de bergen, dus na een uurtje of 3 was het al sneeuw stampen… En dat eind juni. Met kletsnatte sokken en schoenen komen we 10 uur later uitgeput weer terug bij de auto. Wat een mooie dag!

IMG_5547 - kopie

Enzo bij de Black Tusk. 

IMG_5517

Op goed geluk omhoog sjouwen met uitzicht op Garibaldi Lake

Op een andere rustdag doen we zelfs een kleine multipitch. Vooral voor het uitzicht. Het was een makkelijke route, maar de Canadese sneeuwtoppen en de razende Cheakamus eronder overtuigden Enzo dan toch. Lekker, op boulderschoenen en met die stoffige gordel…

IMG_5599 IMG_8317

Drie lengtes boven de Cheakamus

Begin juli bracht ik Enzo weer naar het vliegveld, en met hernieuwde reis-energie reed ik weer terug naar Squamish. Weer alleen. En dit keer voor trad routes. Wéér een maand voorbij gevlogen.

Posted on July 18, 2016 at 17:28 by Ima · Permalink
In: Uncategorized

Leave a Reply