Everyday is the best day of the year

25 september – 23 oktober Yosemite

25 oktober – 13 november Indian Creek

13 november – 19 november Zion

19 november – 16 december Red Rocks

Het is grappig, precíes een jaar later draai ik weer de oprit op bij Phi in Los Angeles. Een vol jaar klimmen, ik had niet gedacht dat ik het in me had. Een trip werd iets permanents. Het was geen vakantie, maar het is mijn leven geworden. Ik voel me thuis onderweg in mijn huisje op vier wielen. Following the sun. Afgelopen drie maanden waren weer onvergetelijk. Van hardcore trad multipitchen in Yosemite tot hot tubben in Vegas. Van overhangend setjes klippen tot worstelen in vertikale splitter cracks. Van rondhangen in stoffige woestijnen in the middle of nowhere tot een paar dagen werken in een donkere bieb. Van klimmen in een hemdje tot dubbel-dons op dezelfde dag. En van slapen in casinoparkings tot een nacht aan de wand met gordel aan.

Vorig jaar kwam ik er al snel achter dat als ik in de mooiste gebieden in de VS wilde klimmen, ik wel moest leren trad- en spleetklimmen. Op het eerste oog ziet het er niet heel lastig uit, maar als je eenmaal begint blijk je helemaal geen ervaring te hebben met het klimmen van de leegtes tussen de rotsen in plaats van de rots zelf, en lijken de spleten plotseling eindeloos. Je moet opnieuw leren klimmen. Ik hou ervan wat de spleten je kunnen leren.

In februari was ik al eens een week in Yosemite. Maar nu heb ik meer tijd. In vier weken tijd doe ik 15 multipitches. Meestal lange dagen waarbij je om 6:00 uur koude oatmeal wegharkt, de dag doorkomt met een paar cliff bars in de broekzak en in het donker ‘s avonds weer terugkomt. En maar doorgaan. Het duurt mij lang om aan de Yosemite-stijl te wennen. En het is moeilijk om snel te manoeuvreren in oncomfortabel terrein. Standaard breekt iedere dag het angstzweet wel een paar keer uit als ik weer eens sta te trillen ver boven m’n laatste cam met natte handjes in een gladde corner… Het gaat niet makkelijk, en ik kom mezelf constant tegen. Maar het motiveert me om door te pushen om er beter in te worden.

 

Met Anna en Gwen op de top van Half Dome en met Colum op de top van Higher Cathedral Rock. Twee onvergetelijke multipitches.

 

Snake Dike en Moratorium

Na een kleine maand voel ik me fysiek en mentaal helemaal opgebrand. Toch is vertrekken moeilijk. Ik ben nog niet klaar, maar meer zit er voor nu niet in. Met gemengde gevoelens rij ik ‘s avonds de Tioga pas over, voordat die dreigt te sluiten voor het winterseizoen. Wat een maand… Ik kom terug!

Ik wist dat waar ik voor kwam moeilijk ging worden. In Indian Creek kun je er letterlijk niet omheen. Eindeloze, rode, gladde wanden boordevol perfecte cracks. De hele valley vol. En het is onmogelijk om te cheaten door op miniscule randjes te klimmen buiten de spleet, want er zit niks. Dit is de beste school die ik me kan wensen!

Indian Creek blijkt een paradijs in de middle of nowhere. Een uur vanaf Moab, zonder bereik, zonder water. Alleen een kleurrijke woestijn met een groep klimmers met hetzelfde doel. Omdat je per route talloze cams van éénzelfde grootte nodig hebt, ontstaat er automatisch een sfeer waarin iedereen met elkaar klimt. Iedereen deelt al zijn materiaal, zekert elkaar en hangt topropes voor elkaar in.

 

Indian Creek

Canyonlands

Ik leer snel. En omdat het bijna alleen enkele touwlengtes zijn voelt alles wat toegankelijker en meer ontspannen. In de zon is het zelfs bijna te warm om te klimmen. Genieten! Voor heel even ben ik weer onvermoeibaar. Op een ochtend word ik bijna ziek wakker en besef dat ik echt even een stapje terug moet doen.

 

Spelen in cracks en op torens

 

De laatste maand blijf ik in Red Rocks. Ik ben moe. Ik weet er nog een paar (lange en koude) multipitches uit te persen. En voor sportklimmen ben ik alleen nog te porren als het in de volle zon is, uit de wind… Ook al voelen haken klippen en ‘normale’ klimbewegingen maken als een opluchting – eindelijk comfortabel terrein – heel gemotiveerd word ik er niet meer van. Ik eindig met nog een paar korte klimdagen en vooral heel veel rondhangen met vrienden, werken, mijn van ombouwen, kampvuren, van-feestjes en potlucks.

 

 

Red Rocks

Ik neem nu een pauze. Op 20 januari ben ik weer terug.

Thanks Colum, Mike, Naz, Phi, Jonathan, Petr, Clinton, James, Duncan, Erica, Xavier, Dan, Wade, Marlene, Boz, Yoav, Leah, Dan, Amber, McKenzie, Johan, Flo, Xari, Anna, Gwen, Daniel, Chris, Sophie, Karl, Caleb, Dion, Alan, Dave, John, Paxton, Mike, Liv, Morgan, Leif, Kotaro, Stacy, Ralph, Rachel, Jack, Shira en meer…

Posted on January 1, 2017 at 13:18 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

North Coast Trail

22 – 27 juli 2016

Heb je een passie voor modder. Hou je van de geur van rottend zeewier en eindeloos lange stranden? Dan is de North Coast Trail wellicht iets voor jou!

Afgezet met een boot vanaf Port Hardy liepen we in zes dagen over het noordelijkste puntje van Vancouver Island. Door diepe modder en over glibberige stranden. Dichte bebossing afgewisseld met uitzichten over de open oceaan. Kamperen op het strand en koken op vuur. Omgeven door beren, poema’s en wolven. Een rugzak van 17kg en een luchtvochtigheid van 100%. De enige weg er uit was doorlopen.

Het was afzien. Echt zwaar. Maar ondanks dat (of misschien wel daarom) lag ik iedere dag in een scheur. Ik wilde nergens anders zijn dan daar. En samen met Colum werd het de grappigste week. Het enige wat telt is de trail. Je moet goed plannen om zo efficiënt mogelijk te lopen en om daarbij net genoeg te eten. De zwaarste dingen eerst. Het liefst natuurlijk uit míjn rugzak.

dag 4 - 8

Dag 1 – 11 km

Als we net weg zijn met de boot kijkt Colum me verschrikt aan… Did you bring any warm clothes?! Haha! Er is nu geen weg meer terug. Onderweg zien we een school bruinvissen en aan de kant van Shushartie Bay worden we gelijk opgewacht door een zwarte beer. Hier begint de trail.

Het lopen gaat lekker. En de tas voelt ook prima. Na een paar kilometer zijn m’n sokken toch al nat, en dan begint ineens de kniediepe modder. We gaan traag. Er is teveel modder om op het pad te blijven, en het kost veel energie om íedere stap te moeten overwegen. Gladde, losse boomstammen liggen in de modder. Eén misstap en je zakt weg.

Maar we zijn nog fris. Halverwege de middag moeten we een paar uur wachten voor het weer eb wordt om de doorsteek naar het volgende strand te kunnen maken.

Vandaag hebben we slechts 11 km gelopen en we zijn moe. Adelaars zijn in de oceaan aan het vissen. Een school bruinvissen zwemt in de verte. En in het oosten is er een regenboog. Het is een mooie avond aan het strand. Met een heel klein stukje chocola.

dag 1 - 1 dag 1 - 7

Dag 2 – 5 km

We moeten vroeg weg vanwege een lage tij oversteek later op die dag. Colum heeft enorm blok boter gevonden in de bearbox… De hele box lag vól met niet-essentiële spullen die lopers op dag één hebben achtergelaten. Kledingstukken, spelletjes, eten… Boter bleek een goeie aanwinst!

Het lopen gaat prima. Het pad is iets makkelijker als gister, maar het lijkt er verdacht veel op. Modder. Springen van links naar rechts op gladde boomwortels. Balanceren met de rugzak is lastig. Ik ben iets minder scherp als gister. Eén keer zak ik weg in de modder.

Na een paar kilometer bereiken we het strand weer. Wat een opluchting na dat dichte, donkere, natte bos! Ik ben helemaal kapot. Colum (gelukkig) ook. Ik heb pijn in m’n onderrug en enkels. Het lopen gaat nog wel, maar de rugzak begint me te nekken. Aan het begin van de middag komen we aan op Cape Sutil. We besluiten om het rustig aan te doen. We hebben slechts 5 km gelopen vandaag, in ongeveer 5 uur… En ik kan niet meer. We zetten ons kamp op, maken vuur en chillen voor de rest van de dag. De adelaars zijn weer aan het vissen. Er zijn paarse zeesterren. Een mooie middag met het hele strand voor onszelf.

dag 2 - 2

Dag 3 – 8 km + 4 km

Gelukkig hebben we gister een halve dag kunnen rusten. Ik voel me weer goed. Het lijkt wel alsof mijn lijf even in verwarring was, maar dan op dag drie toch eindelijk begrijpt dat het even door moet zetten voor een week.

De modder is weer hetzelfde als op dag één. De binnenlandse modderpaden worden afgewisseld met strandwandelingen over gladde keien. Bijna geef ik de voorkeur aan modder. Het tij stijgt snel en één keer we moeten rennen bij een oversteek.

Het strand is vol met beren- en wolfsporen. We lopen door een dichte mist en even later begint het zelfs te regenen. Alles is vochtig. En we zijn moe. Het uitzicht is al voor de derde dag precíes hetzelfde. Wat doen we hier ook alweer?! Nadat we ons kamp hebben opgezet, vuur hebben gemaakt en popcorn (met boter) hebben gegeten word ik weer vrolijk. Boterthee is ook lekker.

dag 3 - 3 

dag 3 - 6 dag 3 - 10

Dag 4 – 20 km

Zon en blauwe lucht! Dit maakt het verschil. Eindelijk zeg! Deze kust vangt het hele jaar door het slechte weer van de Pacifische Oceaan, dus we hebben echt geluk. De keienstranden zijn eindeloos vandaag. Kilometers lang. We gaan weer traag. En de rugzak voelt ineens zwaarder als ooit. Ik weet het nu zeker: ik heb liever modder dan een strand vol met gladde keien en zeewier.

dag 4 - 2 dag 4 - 5

IMG_5850 IMG_5880

Dag 5 – 20 km

Ik kom die ochtend moeilijk op gang. Colum heeft al vuur gemaakt, ontbijt gemaakt en koffie gezet. Het regent. Alles zit onder het zand. Alles is nat. Het strand zit vol met insecten. We hoeven vandaag alleen maar 8 km te lopen met rugzak naar de volgende baai. Daar kunnen we ons volgende kamp opzetten en vanaf daar zonder rugzak naar de vuurtoren op Cape Scott lopen, het meest noordwestelijke puntje van het eiland.

Maar vlak voordat we de baai weer bereiken staat er plotseling een beer. Colum zag hem het eerst. En de beer had het krakende papiertje van mijn Cliff Bar ook al gehoord. Met volle mond geef ik de rest van de reep gauw aan Colum…

De zon begint door te breken. We eten paddenstoelen gebakken in boter. En ik geniet van de laatste avond. Ik ben moe, en stiekem heb ik het gehad met de modder en de vochtigheid. Maar toch kijk er niet naar uit om morgen weer terug te zijn in de echte wereld. Voor zes dagen was het schema even heel simpel. Totaal afgesloten van de buitenwereld. Alleen ons, de trail en onze rugzakken was wat telde. Ondanks de zwaarte van de tocht voel ik me in een omgeving als dit toch helemaal op m’n plaats.

dag 5 - 2 IMG_5910

 

Dag 6 – 18 km

Maar nu we vandaag terug lopen ben ik er toch klaar mee. Colum ook. Alles doet pijn. En alles wat we in de nacht buiten hadden laten liggen is doorweekt. Als twee slakken lopen we de trail uit.

Vanaf het eindpunt van de trail vinden we een lift terug en om 20:00 zijn we weer terug in Port Hardy. Gemengde gevoelens. Maar eerst films kijken met BBQ chips op de Save On parking!

Posted on September 5, 2016 at 19:22 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Een maand met Enzo

4 juni – 2 juli

Dansend van blijdschap haal ik Enzo op 4 juni op. Ik keek al een tijdje uit naar zijn komst. Ik was toen al een half jaar op pad, dus kon niet wachten om mijn van-life eindelijk eens met iemand van thuis te delen.

Enzo is duidelijk iets meer gefocust op het boulderen dan ik. Mijn laatste boulder klom ik half januari in Bishop, toen ik mijn vinger blesseerde. Sinds toen heb ik vooral veel trad geklommen, sporadisch een paar sport routes gedaan, en heel veel gehiked, gekayakt, gefietst en gewerkt. Zo een beetje alles behalve boulderen. Enzo krijgt me toch wel weer zo ver, maar per dag schiet de motivatie hard op en neer, en er is geen peil op te trekken. M’n herstellende ringvinger helpt ook niet echt mee. Maar ik vind het allemaal wel prima, en heeft Enzo alle ruimte om het bos door te grazen.

IMG_5437

Groene regenwoud van Squamish

IMG_5398 31

Enzo aan het werk in Encore une Fois en in Defenders of the Faith

Enzo heeft dankzij zijn vakkundige energie-, huid- en weermanagement het meeste uit zijn klimmaand kunnen halen. Er zat niet één boulder meer in voor hem op het eind. Terwijl hij zich compleet focuste op de boulders, deed ik af en toe tussendoor ook nog wat, en was ik vooral bezig te bedenken waar we het beste heen konden gaan om de buien te ontwijken.

We maken een paar kleine tripjes vanaf Squamish. Eerst een paar dagen naar Vancouver Island: Tofino en Horne Lake. Ik krijg Enzo zelfs zo ver om nog een dagje te gaan sportklimmen! Lachend weet ‘ie er die dag nog een 7c uit te persen, na jarenlang z’n gordel kwijt te zijn geweest. Als vanouds! In Tofino komen we Graham tegen, en hij tipte ons (alweer!) om Mount Arrowsmith te gaan hiken. De één-na hoogste berg van Vancouver Island. Dat we de trail vonden was een wonder met Graham’s typische routebeschrijving. Het was een mooi stuk eiland waar ik nog niet geweest was, ondanks de dichte bewolking. Dat de trail zo steil was had ‘ie er even niet bij gezegd.

IMG_8267

Lange lege stranden bij Tofino 

IMG_2440 IMG_2390

Met Enzo sportklimmen in Horne Lake. En de steile Mount Arrowsmith trail.

IMG_5462

Met z’n tweeën in de van. Het past maar net. Helemaal volgebouwd en slapen onder én boven een grote crashpad.

Eenmaal terug in Squamish blijft het weer onvoorspelbaar. Regen en zon wisselen zich letterlijk om het kwartier af. Terwijl de blokken aan het drogen zijn hiken we de Black Tusk. Een wandeling van 30km. Vorig jaar liep ik al eens naar Garibaldi Lake, al zijn de laatste paar kilometers van de hike naar de Black Tusk toch echt de mooiste. Er was met het slechte weer veel sneeuw bijgevallen in de bergen, dus na een uurtje of 3 was het al sneeuw stampen… En dat eind juni. Met kletsnatte sokken en schoenen komen we 10 uur later uitgeput weer terug bij de auto. Wat een mooie dag!

IMG_5547 - kopie

Enzo bij de Black Tusk. 

IMG_5517

Op goed geluk omhoog sjouwen met uitzicht op Garibaldi Lake

Op een andere rustdag doen we zelfs een kleine multipitch. Vooral voor het uitzicht. Het was een makkelijke route, maar de Canadese sneeuwtoppen en de razende Cheakamus eronder overtuigden Enzo dan toch. Lekker, op boulderschoenen en met die stoffige gordel…

IMG_5599 IMG_8317

Drie lengtes boven de Cheakamus

Begin juli bracht ik Enzo weer naar het vliegveld, en met hernieuwde reis-energie reed ik weer terug naar Squamish. Weer alleen. En dit keer voor trad routes. Wéér een maand voorbij gevlogen.

Posted on July 18, 2016 at 17:28 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Als Graham mij toen niet langs de kant van de weg oppikte

Vorige zomer liftte ik in mijn eentje over Vancouver Island. Op de eerste dag, na drie eerdere lifts, pikte Graham me op, onderweg naar Ucluelet. Graham passeerde me die dag blijkbaar al eerder en vroeg zich al verder rijdend af waarom hij niet gestopt was. Toen hij me voor de tweede keer voorbij reed stopte hij. Hij bracht mij naar Ucluelet en we wisselden emailadressen uit. Voor als ik nog richting Victoria zou reizen, of voor als hij nog wilde komen klimmen in Squamish.

Een week later liftte ik naar Victoria en werd ik meteen door Graham’s familie in huis genomen. Vanaf hun huis maakte ik kleine tripjes, allemaal op aanraden van Graham. Eerst deed ik de Juandefuca trail. En daarna ging ik voor een paar dagen naar Galiano Island. Daar ontmoette ik Nancy and Jim, waarbij ik, as we speak, dit op de bank zit te typen. Zij zijn inmiddels mijn tweede familie!

IMG_3537 IMG_3551

Driedaagse Juandefuca trail – juli 2015

IMG_3637 IMG_3682

IMG_3709 IMG_3684

Galiano Island waar ik Nancy, Jim and Jack ontmoette – juli 2015

Toen eind juli mijn tijd in Canada bijna op was verliet ik Victoria en ging ik nog voor vier dagen terug naar Squamish. Graham’s moeder gaf me Dutch Blitz mee, een kaartspel dat we bijna iedere avond speelden. Omdat het die laatste paar dagen in Squamish zoveel regende werd er ook fulltime gekaart onder de shelter… Zo ontmoette ik Phi, de wiskundeleraar die Dutch Blitz wel aan zijn klas wilde introduceren. Hij nodigde me uit om langs te komen in LA. En daar ben ik in december deze trip gestart. Phi’s hulp was onmisbaar om soepel op weg te kunnen gaan!

IMG_3865 IMG_3969

Phi tapet mijn auto voorruit vast op de allereerste trip nét buiten LA 😉 en een Vietnamese kerst – december 2015

Deze maand was ik weer terug op Vancouver Island. En weer even terug in het huis van de familie van Graham. A home away from home. Er was meer familie op visite voor een paar dagen (Deb en Don), en zij bleken hulp nodig te hebben met de aanleg van hun tuin op Wolf Island. Voor een week ging ik op visite op hun eiland en hielp ik mee met het zware werk, kayakte ik rond de kleine eilandjes, ging ik vissen en rustte ik uit. Enorm afgelegen, maar een hele bijzondere plek waar ik hopelijk aankomende zomer nog eens terug ga komen.

IMG_1930 IMG_5213

IMG_5203 IMG_5221

IMG_5241 IMG_5281

Wolf Island – Het hele eiland voor ons zelf! Wakker worden in mijn eigen cabin met een uitzicht op de oceaan. Overdag tuinieren en kayaken – mei 2016

De chain of events leidt steeds terug naar Graham. Als Graham mij toen niet langs de kant van de weg oppikte, had mijn trip er afgelopen zomer heel anders uitgezien, en had ik nooit de mensen ontmoet die nu de een belangrijk fundament vormen van deze trip!

Posted on June 2, 2016 at 23:57 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

US team reünie in Canada

Het team was weer bijna compleet. Voor maar héél even…

IMG_5153

Posted on May 10, 2016 at 02:47 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Yukon

22 – 31 maart Yukon

Wat is dat toch met die Yukon? Wat trekt me zo aan? De Yukon klonk me altijd al wat intimiderend in de oren. De wildernis.. De verlatenheid.. De afgelegenheid.. De grizzlies.. De sneeuw.. Het mysterie rondom de verdwenen vrouwen aan de highway of tears.. De kou.. Het onbekende noorden… Het stond al lang hoog op m’n to-go-list, en nu klopt de timing.

IMG_4800 IMG_4804

In de hele Yukon Territory wonen 35.000 mensen, terwijl het gebied groter is dan Californië. Dat zijn minder mensen dan in Wijchen… In de wintermaanden wordt het er nauwelijks licht en in de zomermaanden nauwelijks donker. Nergens ben ik ooit vriendelijkere mensen tegengekomen als daar. Ik ben wéér alleen op avontuur. Maar ik voel me welkom en geholpen. Dit gaat goedkomen!

IMG_4831 IMG_4864

Op m’n eerste avond rijd ik met Julie (couchsurf-host) naar Fish Lake in de hoop het Noorderlicht te zien. Aan de volle maan had ik niet gedacht – het was véél te licht! Toch een hele mooie heldere nacht gezien vanaf een bevroren meer.

Ik reis door naar Haines Junction, niet ver van de grens met Alaska. Ik mis mijn auto. Het is niet makkelijk om rond te reizen waar afstanden zo groot zijn en waar bijna geen mens te bekennen is. Een lekke band met m’n fiets resulteert in de beste lift die ik kon wensen met Jeff and Rebecca. Samen met hun doe ik hikes. Rijd ik voor de eerste keer op een sneeuwmobiel. En zie ik voor het eerst het lange proces van het voeden van een heel hondensleeteam.

P1090138 P1090157

Een volle Yukon-dag met Jeff en Rebecca!

IMG_5044 IMG_5020

Kluane National Park en een hike over bevroren Kathleen Lake

IMG_4968 IMG_4956

Iedere dag kletsnatte sokken 🙂

Tijdens een andere hike ontmoet ik Vanessa en Amy per toeval. Twee meisjes, ook alleen reizend door de Yukon. Ik rijd met Amy terug naar Whitehorse en mag overnachten in het huis van Vanessa.

IMG_4922

Onderweg naar Haines Junction

Ik heb het meeste uit mijn trip kunnen halen dankzij de mensen die ik heb ontmoet. Eind maart was het begin van het lente seizoen – het was bovengemiddeld warm en de sneeuw was hard aan het smelten. Tien dagen is voor mij dit keer genoeg. Ik ben blij om weer terug naar ‘huis’ te gaan, net voordat de grizzlies wakker worden.

Posted on April 15, 2016 at 23:53 by Ima · Permalink · 2 Comments
In: Uncategorized

Free solo to Canada

1 maart 2016

In drie dagen rij ik in m’n eentje naar Canada. De regen tegemoet. Ik moet omschakelen. Ik heb nog geen enkel plan gemaakt. Ik wil niets liever dan omkeren en terug naar Yosemite rijden, maar mijn visum is op. Wie gaat er in maart naar Canada?! Wanneer wordt het lente? En, ga ik nog een border crossing naar Amerika riskeren, of toch beter spelen op safe? Het is tijd voor deel 2 van mijn trip, maar ik ben nog niet klaar met m’n eerste deel…

Ik heb geluk… In Vancouver onstaat er een echte ‘home away from home’. Na Nancy en Jim afgelopen zomer ontmoet te hebben op Galiano Island, word ik nu volledig door hun geadopteerd… Ik voel me thuis. En ik heb de tijd om alles rustig op een rijtje zetten en nieuwe plannen te maken. Ik ‘muggle’ mijn weg door maart met de luxe van een huis met Nancy en Jim. Bijkomen. Even helemaal niet klimmen. Nieuwe plannen maken. Hardlopen. Snow shoe’en. Starbucks wandelingen. Deuren schilderen. Muscle Max classes. Tegels zagen. Happy hours. Films kijken. Lekker eten en heel veel thee drinken…

10 9

M’n laatste week in Amerika – chillen aan de kust

IMG_4723 IMG_4769

Onderweg naar Canada, en een dagje snow shoe’en met Nancy

Posted on April 15, 2016 at 02:39 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Yosemite

15 – 17 februari Bishop

18 – 24 februari Yosemite

M’n eerste kleine bigwall. Drie dagen en twee nachten.

1

Dinner ledge

2

Het begin van dag 3 – de summit-dag

IMG_4653

Mike aan het cruisen op dag 3 

4 7.1 

Dag 3 – warm en nog met een voorraadje energie, en moe in het donker… één lengte voor de top

5 

Niet ver meer

6 

Moonrise rond 20:00u boven Half Dome achter ons. In het maanlicht abseilen we weer terug naar Dinner Ledge. Om 23:00, na een dag van 15 uur klimmen, kruip ik weer in m’n slaapzak. Mike voelt zich nog steeds top-fit, maar mijn hele lichaam doet pijn. Ik ben blijer dan ooit!

8

Op het einde van dag 2. Blij, maar stiekem al moe, en nog ver van de top…

Posted on March 18, 2016 at 00:22 by Ima · Permalink · Leave a comment
In: Uncategorized

Joshua Tree en Red Rocks

Joshua Tree 26 januari – 5 februari

Red Rocks 5 februari – 15 februari

De klimmotivatie schiet als een razende op en neer. Toen ik uit Bishop vertrok was het ongeveer 120%. Twee weken later: -20%. Ik maak me geen zorgen, dit ken ik van mezelf… Het betekent dat het weer tijd is voor iets nieuws. En voor zon. Ik ben immers een echte mooi-weer-klimmer. In Joshua Tree meet ik up met een ander team uit Bishop: Mitch, Colum, Mike en Gavin. Aan boulderen moet ik even niet meer denken… tijd voor trad!

3 2

Chille ochtendsessies, en joshua trees bij zonsondergang 

M’n vinger doet helaas nog steeds pijn. Maar dat maakt voor de trad/crack routes gelukkig niet zoveel uit. De anderen motiveren me om meer routes voor te klimmen. Ik ben weer helemaal terug!

1 4

De team nederzetting in Joshua Tree en een dag klimmen met Mitch

Het is heerlijk weer. Ik ben wederom met een top klim-team. Er is geen bereik. We zijn omringd door trad routes. En ik ben super gemotiveerd om beter te worden. Alles is perfect…

7 6

Onze laatste route in Joshua Tree – het was ijskoud…

IMG_4511  5

Pizza-night bij Gavin en Colum

Na een dag of tien in Joshua Tree konvooien we met z’n allen naar Red Rocks. Red Rocks overstijgt m’n verwachtingen. Zandsteen blijft toch echt mijn favoriet! De routes zijn geweldig. Ik had eerder nog niet echt zin om zo dicht bij een stad te zijn, na al die tijd alleen maar in National Parks. Maar met local Mitch is het zo slecht nog niet (San Tropez) en het contrast kon haast niet groter toen ik na een klimdag met Colum in de avond op de Strip stond.

IMG_4563 IMG_4558

10 11

Luxueus hot tubben in San Tropez (onze bijna dagelijkse after-climbing sessie), en een avond op de Strip in Vegas

Op m’n laatste klimdag klim ik met Mitch Levitation. Ik ga kapot… 2,5 uur aanlopen, 7 uur klimmen en weer 2,5 uur terug. Ik wil heel graag meer multipitches klimmen en zulke lange dagen maken, maar mijn lijf is er nog niet genoeg getraind voor… Na de eerste hike heb ik al meer energie verbruikt dan ideaal. En op de helft van de route gaat het klimmen steeds moeizamer. We halen de top wel, en ik ben super gelukkig – maar fitter worden om langere dagen te kunnen maken is m’n volgende doel!

12

De top van Levitation

Joshua Tree en Red Rocks waren de beste maand in een hele lange tijd. Ik zou dit wel voor altijd kunnen blijven doen… Maar m’n tijd in de States begint te dringen.

Posted on March 9, 2016 at 03:15 by Ima · Permalink · One Comment
In: Uncategorized

1600 mijl in 12 dagen – een trip in een trip

16 januari Bishop – Red Rocks

17 januari Red Rocks – Zion

18 januari Zion – Bryce Canyon

19 januari Bryce Canyon – Moab

21 januari Moab – Indian Creek

23 januari Canyon Lands – Page

24 januari Page – Grand Canyon

26 januari Joshua Tree

Het lijkt wel of ik de sneeuw en het koude weer achterna reis. In Bishop begon het net aangenaam te worden toen ik richting het oosten reed. Ik vond het moeilijk om te vertrekken, maar blijven rondhangen zonder te klimmen leek ook niks. Enzo overkwam vijf jaar geleden precies hetzelfde: hij maakte toen deze roundtrip in twee weken na het trekken van een vingerblessure in Bishop…

2 1

Hike #1 en #2 in Zion

Hiken door de sneeuw ging niet echt lekker. Toch deed ik er bijna iedere dag wel eentje. Het was mooi, maar tegelijkertijd ijskoud, glad en winderig.

3

Zonsopkomst boven Bryce Canyon 

Ik zag iedere dag adembenemende landschappen, maar toch stond m’n hoofd er niet echt naar om in m’n eentje op pad te gaan, hoewel ik dat normaal zonder nadenken meteen zou doen. Heimwee naar Bishop? Misschien wilde ik te graag klimmen, of miste ik toch wat gezelschap? De kou?

In de auto rijd ik gemakkelijk uren achter elkaar. Lekker zingend cruisen met de cruise control aan. Stiekem een beetje saai alleen. Sturen hoeft ook al niet al te vaak. Uitzichten zijn in het echt nog veel mooier dan op de foto’s!

4 5

6 7

Ontbijt en sneeuwige hikes in Arches

’s Avonds laat zocht ik steeds een onopvallend plekje om te slapen. Niet te veel licht maken. Iedere ochtend voor het weer licht werd krapte ik met mijn snijplank het ijs van m’n voorruit en reed ik, al wakker wordend, de National Parks in voor een ontbijt en een hike. In het begin sliep ik hierom maar slecht en kort… Na een dag of vier begon ik het een beetje door te krijgen en voelde ik me gelukkig een stuk comfortabeler. Barti schrijft: “you are way more gutsy on that topic than on highballs, hahaha :)”

9 8

Diner aan de rand van de Grand Canyon en een somber ogende Monument Valley onderweg naar het zuiden

10 12

De setup van mijn auto/huis

3 dagen in de Canyonlands

Indian Creek bleek helemaal verlaten. Ik had gehoopt om nog een paar routes te kunnen doen. M’n ringvinger was al kapot; dus waarom niet m’n hele hand vermorzelen? Ik ben verbaasd over hoe verlaten en stil het er was. In drie dagen zag ik in de verte één auto voorbij crossen. Ik hoor alleen het geluid van vogeltjes en af en toe een vliegtuig. Verder niks. Niemand. Stilte.

11

Eén hike in de canyonlands was niet moeilijk, behalve dat het soms lastig was om het pad terug te vinden onder de sneeuw: het is weer zo stil…bijna hoor ik m’n eigen gedachten: “als ik verdwaal weet niemand dat ik hier ben. Waar was die film van 127 hours nou ook alweer opgenomen? Genoeg eten en m’n dikke donsjas bij me, mocht het zo ver komen… Hm, allez, een beetje optimisme! In elk geval geen beren hier. Ga ik hierna naar Red Rocks, Joshua Tree of terug naar Bishop? Ah, gelukkig, weer een steenmannetje. Hey, hoor ik daar een auto? Shoot, nee, een vliegtuig…

Als ik op een ochtend tegen mezelf begin te praten bedenk ik me dat het tijd wordt om weer door te gaan. Na 12 dagen ben ik helemaal uitgeput van de wind, de kou, de sneeuw, het slechte slapen en het rijden van lange afstanden. Het enige wat ik nu wil is opwarmen in de woestijn… snipverkouden en met een oorontsteking rij ik op dinsdag terug naar Joshua Tree.

Posted on February 10, 2016 at 20:52 by Ima · Permalink · One Comment
In: Uncategorized