Tashi dele
8 t/m 16 april
Die zondag waarop anders mijn vlucht naar Lhasa zou vertrekken, nam ik de bus naar Kangding in West-Sichuan. In maart waren ook alle gebieden westelijker dan Kangding gesloten voor buitenlanders, en sindskort dus weer open. Kangding is een klein stadje in de bergen, half-Chinees en half-Tibetaans.
Kangding – Niet veel ruimte voor de stad om te groeien – en dans op het stadsplein
Na Kangding nam ik de bus naar Litang. Het was niet makkelijk om aan een busticket te komen, maar het was me na twee dagen toch gelukt en ik was (hoe kan het ook anders…) weer de enige buitenlander in de bus. De trip duurde 12 uur in de meest ranzige bus, terwijl het slechts 230km is; je kunt je voorstellen hoe slecht de weg was… Onderweg waren er twee politie checkpoints. De bus moest stoppen en iedereen werd gecheckt en gefouilleerd. Als buitenlander moest ik beide keren als enige de bus uit, en ik was bang niet verder te mogen… Het waren spannende momenten, en op dat soort momenten sta je echt even liever met z’n 2-en… Ik werd compleet gecheckt en ondervraagd en mocht uiteindelijk gewoon door, maar ik verbaasde me erover hoe het ging en het maakte het een extra zware dag…
De zware en stoffige trip van Kangding naar Litang
‘s Avonds in Litang wilde ik een berichtje naar huis sturen dat ik was aangekomen, maar mijn telefoon werkte niet… Wat bleek; in héél West-Sichuan was het internet én het complete mobiele telefoon netwerk geblokkeerd. Ik blijf me verbazen…..
De dagen erna in Litang waren intens, en misschien wel de meest bijzondere van mijn hele China-trip. Het kleine stadje ligt op 4014m en is 95% Tibetaans. Werkelijk om de 100m zijn er kleine politieposten en op iedere straathoek staan groepen zwaarbewapende militairen; allemaal Chinezen… Ondanks dit voelde ik me toch goed in Litang. De hele dag werd ik hartelijk begroet en iedereen bleef altijd maar glimlachen en stralen. Ik leerde een paar woorden Tibetaans, speelde met kinderen op straat en genoot van de mooie omgeving van Litang.
Kinderen in Litang – Ondanks de taalbarriere toch veel contact!
Litang monastery
De dag erna ging ik naar een sky burial in de bergen. Ik liep er in een uurtje naartoe, zonder heel goed te weten wat ik er precies van moest verwachten. Het was echt onbeschrijfelijk wat ik in die paar uur gezien heb… Ik stond daar in m’n eentje aan de kant overvol emotie te kijken en wist niet hoe ik het kwijt moest, zo krachtig… De familie nodigde me erna hartelijk uit om mee te komen eten, en het was uniek om zo’n ceremonie meegemaakt te hebben.
Sky burial
Door de hoogte, de spanning en de kou had ik 4 dagen niet goed gegeten en geslapen, en helemaal zonder enige overige energie stapte ik zondag weer de bus in terug naar Kangding.
Niet naar Tibet…
3 t/m 7 april
Geen foto’s dit keer, maar wel wat te schrijven. Via een tussenstop in Guiyang kwam ik op 3 april met de nachttrein weer aan in Chengdu; terug naar het appartement van Grégoire, een luxe… Ik was eerder uit Getu vertrokken omdat Tibet weer officieel open was voor buitenlanders. In maart was het niet mogelijk om als laowai Tibet binnen te komen, maar toen dat vanaf 1 april weer kon had ik via een reisbureautje in Chengdu meteen een trip geregeld. Je moet persé met een groep en gids gaan, en alles was al perfect geregeld, behalve het permit… De anderen in mijn groep hadden hun permit allemaal verkregen bij de eerste aanvraag, behalve ik, zonder gegeven reden… Een teleurstelling dat ik niet kon gaan; het zou mijn West-China trip compleet hebben gemaakt! Gelukkig kon ik me er wel snel bij neerleggen; er zat niets anders op, en ik had stiekem al een mooi back-up plan in gedachten.….
Klimmen in Getu Valley!
26 maart t/m 2 april
De reis naar Getu was weer een zware. Eerst 16 uur met de trein en daarna nog 4.5 uur in twee verschillende bussen; en het was druk onderweg…
Getu is een klein dorpje met een paar huisjes in the middle of nowhere in Guizhou; het dichtsbijzijnde dorpje met een supermarkt is een uur met de bus. Guizhou is de armste provincie van China en dat zie je… Mensen hebben niet veel, maar zijn ontzettend vriendelijk, al denk ik niet dat ze veel van het klimmen begrijpen.
Het landschap is super mooi, en een beetje vergelijkbaar met Yangshuo. Ik had niet verwacht om hier andere klimmers tegen te komen, maar er waren wel 8 klimmers! De dag erna had ik het geluk dat ik meteen aan kon sluiten en kon meeklimmen!
Klimmen in the Great Arch en de climbing crew: Reto, Sonja, Wil, Ben, Cath en Hans
Ik overnachtte in een soort guesthouse, maar je eet ‘s ochtends en ‘s avonds bij de mensen thuis. Er was vaak niet heel veel behalve noodles, rijst en ei… En iedere middag aan de rots ook ei… Hoe aftands ook, maar als we overdag een varken of koe geslacht zagen worden (op straat of langs de rivier) wisten we dat er meer te eten was voor die avond…
Dinner
Het was een mooie week, en ik vond het jammer om na 8 dagen alweer te moeten vertrekken. Heb mooie routes geklommen, mooie wandelingen gemaakt, leuke mensen ontmoet, bizarre dingen gezien, gegeten bij families, genoten van het landschap, de frisse lucht en de stilte. Maar ook veel armoede gezien, en in één week nog nooit zoveel ei gegeten!
Weekje in Chengdu
20 t/m 25 maart
Na 2.5 week rondrennen van plek naar plek was het heel fijn om even bij te kunnen komen in Chengdu. Het was niet de meest spannende week, maar was wel even nodig voor wat rust, en om weer nieuwe plannen te maken voor de komende weken!
Dagtripjes naar Chengdu Panda Reserve & Leshan Giant Buddha (71m)
De volgende stop: Getu Valley!
Een week in de woestijn in Gansu
13 t/m 19 maart
Na een paar laatste dagen in Urumqi in Xinjiang nam ik de nachttrein naar Dunhuang in Gansu. Slechts 13 uur dit keer… Niet echt praktisch dat het treinstation van Dunhuang 140 kilometer van de stad afligt, maar ik ben aangekomen!
Dunhuang is een stadje middenin de woestijn (Gobi-woestijn in het Oosten, Takla Makan in het Westen). Een wereld van verschil in vanalles… Ten eerste begon ik aan mezelf te merken dat ik eindelijk m’n draai had gevonden in het weg zijn en het alleen reizen. Ook merkte ik gelijk dat ik weer terug in “China” was; ik dacht dat ik me niet onveilig voelde in Xinjiang, maar als ik merk hoe ik in China rondloop ben ik zoveel meer ontspannen. Het is alleen al te merken aan de manier waarop de mensen op straat naar je kijken… Ook kwam ik in Dunhuang de eerste andere reizigers tegen waarmee ik naar Mogao Caves en Mingsha Shan ben gegaan. Helaas mocht ik in de buddha-grotten geen foto’s maken, maar het was echt indrukwekkend! De dag erna toen we de woestijn in wilden gaan begon het te zandstormen, en was het eigenlijk niet meer verstandig om naar buiten te gaan. Ik heb nog een poging gedaan, maar het helaas toch snel moeten opgegeven…
Dunhuang – Mogao Caves en zandstorm bij Mingsha Shan
In Dunhuang voelde ik me redelijk op m’n plek en het was fijn om er twee dagen een beetje bij te komen. Vanuit Dunhuang nam ik ’s ochtends de trein door naar Jiayuguan. Daar bevindt zich het meest Westelijke deel van de Chinese muur middenin de Hexi Corridor. In de trein ontmoette ik een Chinese vrouw die ook in Jiayuguan uitstapte en speciaal voor dit deel van de Chinese muur kwam. Ik trok de rest van de dag met haar op en de dag erna scheidden onze wegen al weer; zij ging door naar Xi’an en ik nam de trein door naar Lanzhou.
Uiteindelijk vond ik Jiayuguan niet zo speciaal als ik had verwacht, maar dat kwam misschien ook omdat het zo bewolkt was en de sneeuwbergen niet te zien waren. Toch vond ik het wel een plek die je niet zomaar mag overslaan, zeker niet als je er toch langs komt…
Jiayuguan
Rond middernacht kwam ik aan in Lanzhou en het was onmogelijk om rond die tijd zonder lang te onderhandelen van het treinstation bij het hostel te komen. Toen ik ’s ochtends wakker werd kwamen dezelfde drie reizigers die ik in Dunhuang tegenkwam toevallig ook net aan in hetzelfde hostel, en ik trok voor de rest van de dag weer met hun op. Ik moest wel weer wennen aan de drukte in zo’n grote Chinese stad, en vond daarom twee dagen in Lanzhou meer dan genoeg. Het was wel m’n eerste warme dag in China, dus bij deze werd m’n dikke donsjas weer diep opgeborgen in m’n rugzak!
Drukte op een zonnige dag in Lanzhou & weer de trein in op naar Chengdu
Een week in het woestijnachtige gebied van Gansu was super. En ook al ben ik er redelijk snel doorheen gereisd, heb ik alle stops kunnen maken die ik de moeite waard vond. Kijk er naar uit om hierna een weekje bij te komen in Chengdu!
Alleen in de winter door Xinjiang
2 t/m 12 maart
Terwijl ik dit typ zit ik al weer in de nachttrein van Lanzhou naar Chengdu. Iets meer dan twee weken geleden landde ik in Urumqi… Het was geen makkelijk begin van de trip. Eenmaal aangekomen in Urumqi, waar ik zo lang naar toegeleefd had, voelde ik me plotseling alleen in de grote stad. Het was er enorm koud, er waren geen andere reizigers te bekennen (niemand is zo gek om daar in de winter te gaan zitten…) en in het hostel was ik ook alleen. Na een dag de stad te verkennen, besloot ik de dag erna gelijk de bus te pakken naar Turpan, de stad uit…
Ook Turpan bleek redelijk verlaten, maar omdat het midden in de woestijn ligt en een heel laag gelegen gebied is, was het er in ieder geval een stuk warmer. Ik ontmoette al snel Maliya en later ook Tahir. Maliya nodigde me gelijk uit om bij haar familie te komen eten en slapen, en met Tahir ging ik de dag erna op tour naar de ‘Flaming Mountains’, Bezeklik 1000 Buddha Caves, Aiding Lake, the Old City of Jiaohe en Grape Valley. Via Tahir kwam ik later ook in contact met Alim in Kashgar.
Turpan: Emin Mosk – Flaming Mountains – Bezeklik 1000 Buddha Caves – Mailya en haar moeder kip aan het voorbereiden…
De treinreis naar Kashgar was me relatief meegevallen. Enorm lang natuurlijk (24 uur), maar ik lag er best comfortabel. Ook de mensen die onder me lagen waren aardig. Na zo’n lange reis, en na heel lang zoeken eindelijk het hostel gevonden te hebben die ik zocht, bleek die zo aftands te zijn dat ik dacht hier ga ik niet slapen… Heb een andere plek uitgezocht en kwam uit bij een hotel waar ze de lichten niet eens aanmaakten, omdat er toch geen gasten waren…
Niks in Kashgar vond ik te vergelijken met China (over een paar jaar waarschijnlijk helaas wel). Mensen zien er anders uit, hebben een ander geloof en spreken een andere taal. Chinezen waren er op straat niet te bekennen, dat schijnt niet veilig genoeg te zijn… Ik voelde me er niet heel onveilig, maar werd wel vreemd aangekeken op straat waar ik me niet heel comfortabel bij voelde. Werkelijk overal zijn paspoortcontroles en patrouilleert de Chinese politie. Niet fris hoe duidelijk je de onderdrukking van de Oeigoerse bevolking ziet; ze zijn zelfs niet vrij om zich te verplaatsen binnen Xinjiang zonder de geldige documenten (die bijna niet te verkrijgen zijn)… Ook ik moest in een paar dagen vier keer langs verschillende paspoortcontroles en heb in totaal twee keer op het politie-bureau gezeten ter verantwoording.
Treinstation in Turpan en de trein naar Kashgar – the Old Town in Kashgar
Via Tahir (uit Turpan) kwam ik in contact met Alim. En ik reed met hem in twee dagen naar Karakul Lake en Tashkurgan, bijna tot aan de Pakistaanse grens. Overdag haalden we een hoogte van 4800m en we overnachtten bij een familie uit Kirgizië op 3700m. De dag erna aten we bij de familie van Alim. Beide families waren enorm gastvrij! Al was het communiceren lastig vanwege de taalbarrière.
.
Beide dagen bleef het overal waar je keek wit. Overal sneeuw en de bergen waren fantastisch! Dit is precies waar ik voor was gekomen!! ’s Zomers schijnen hier meer toeristen te zijn, maar ik was daar helemaal alleen, en de stilte bij het lopen over het bevroren Karakul Lake met een ijskou en strakblauwe lucht was een hoogtepunt!
.
Oud dorpje in Tashkurgan – Bevroren Karakul Lake met op de achtergrond Muztagh Ata (7456m) – Dorpje aan Karakul Lake met op de achtergrond Kongur (7719m) – Snowboarden in Urumqi
Xinjiang is een van de mooiste plekken van China die ik tot nu toe gezien heb. Heb er in een week zoveel mooie natuur gezien, interessante mensen ontmoet en spannende dingen beleefd, maar me ook alleen gevoeld en het behoorlijk koud gehad. Toch ben ik blij dat ik nu ‘klaar’ ben met Xinjiang. Het is niet de makkelijkste plek om in je eentje te zijn, vooral niet in de winter. Ik verwacht dat het reizen hierna wel makkelijker wordt. Straks ben ik weer in “China” en ga ik ook nog op bezoek bij een bekende in Chengdu. Heb best zin om weer eens een Westerling tegen te komen en Engels te kunnen praten. Ik praat al een week niks anders dan Chinees en begin zelfs bijna in het Chinees te denken. Ik leer heel snel bij, maar het komt allemaal niet vanzelf.
5 t/m 8 Kashgar: Treinstation in Turpan en de naar Kashgar – de nu nog levendige Old Town in Kashgar
2011-2012
2011 zoals het ging. Een jaar van verandering. Van nieuwe vrienden. Van moeilijke beslissingen. Van oude vrienden. En van nieuwe situaties.
In januari na 3.5 jaar mijn studie-periode afsluiten in Maastricht. Me in februari settelen in Shanghai. Voor de eerste keer Chinees nieuwjaar vieren. Melissa ontmoeten en me gelijk thuisvoelen. In maart, april en mei het leven gewoon laten gebeuren. Shanghai lijkt precies te zijn wat ik nodig had. Hard werken en nog meer leuke dingen doen. Leven voor het moment en go with the flow. Weer een afscheid van mijn net opgebouwde leventje in juni, waarin je in een paar dagen tijd veel te veel goede woorden hoort. Het voelde alsof alles ertoe deed en het sloot allemaal mooi aan. En met werk wilde ik niet weg. In juli zo plotseling weer thuis en me sterk afvragend of al het andere een droom was dat nooit gebeurd was. Waren al die mensen die ik ontmoet had echt? Thuis leek er weinig veranderd. Wat deed ik hier? En nog belangrijker, wat wil ik nu?! Ik wist nog even aan deze confrontatie te ontsnappen door een trip te maken naar Zuid-Afrika met Enzo in augustus. In september was er geen ontkomen meer aan. Vanuit het diepe probeerde ik beslissingen te maken en me gelukkig te voelen. Ik had de confrontatie onderschat en kon geen perfecte mogelijkheden vinden. Ondanks de wil en durf, zat in oktober nog weinig overtuiging en progressie in de toekomstplannen. In november gaf ik mijn jacht op een baan op en besloot om nog door te gaan studeren. De plannen begonnen meer vorm te krijgen in december en ik wist wat me te doen stond. Tijd voor actie en klaar voor 2012!
De plannen voor 2012 beginnen steeds meer vorm te krijgen en ik heb de controle weer terug in handen. Geluk valt af te dwingen en dromen kunnen gerealiseerd worden. Het vinden van “inner peace” in jezelf is ontzettend moeilijk, maar dat je het buiten jezelf niet zult vinden is zeker.
Op dit moment zit ik in Lanzhou, West-China en heb onlangs de bevestiging gekregen dat ik in september dit jaar mag beginnen aan mijn master in Sheffield, UK. Nu niet meer wachten en luisteren; maar gaan en leren!
Kleine en grote herinneringen aan Zuid-Afrika
N2,
Braai,
O.A.R,
Xhosa,
Haaien,
Kruger,
Zebra’s,
Lachen,
Dassies,
Lesotho,
Potholes,
Zakjes G.,
Olifanten,
Afrikaans,
Wandelen,
Walvissen,
Apartheid,
Kamperen,
Townships,
Buiten bad,
Parlotones,
Lekke band,
Links rijden,
Wieldoppen,
Watervallen,
Gemsbokjes,
Golden Gate,
Black Labels,
Eco-camping,
Garden Route,
Amphitheater,
Warme winter,
Twee werelden,
Waterval-Boven,
Robbing baboon,
Creaking heights,
Kruger nightdrive,
Zonsondergangen,
Steak in Montaigu,
Big 5 (geen leeuw),
Muggings in Jo’burg,
Kruger morningdrive,
Wegwerkzaamheden,
Tent bijna weggewaaid,
6 dagen boulderen in Rocklands,
Nooitgedacht, Soekmekaar, Vrijheid en Geluk.
Nog een weekje
Bijna 5 maanden geleden op 2 februari kwam ik aan in Shanghai, niet helemaal wetend wat ik moest verwachten, maar na dat half jaartje in Nederland, weer helemaal klaar voor nieuwe ervaringen.
De eerste twee weken overnachten bij Melissa, hielpen me heel erg om een goede start te maken. Voordat ik naar Shanghai kwam, kende ik een aantal van haar vrienden uit Singapore, en zij kende een aantal van mijn vrienden uit Maastricht, dus werd het tijd voor ons dat we elkaar eens zouden ontmoeten.
Mijn eerste paar weken gingen snel en hoefde me maar amper aan te passen in de meest moderne stad van China. Op de allereerste avond een welkom tijdens Chinees Nieuwjaar, dan op zoek naar een eigen appartement, mezelf installeren, uitzoeken hoe de stad in elkaar zit, op zoek naar een 2e hands fiets, iedere ochtend naar het werk gaan, bijna dagelijks nieuwe mensen ontmoeten en overal op straat eten zien wat ik nog nooit eerder gezien of gegeten had. Wel moest ik weer opnieuw wennen aan de hoeveelheid mensen op straat, grote schone straten met spugende en rokende mensen zonder enige zorg voor hun omgeving, moderne gebouwen en dure auto’s, arme huisjes en plasticverzamelaars, goedkoop transport en nog steeds stromen van fietsen en elektrische scooters.
De periode op het Consulaat, waar ik heb meegedraaid in vijf grote projecten en verschillende andere activiteiten, was uitdagend en heel leerzaam. Het is maar een klein deeltje en alleen nog maar een begin, maar ondanks dat zeker heel een heel waardevolle ervaring. Met nieuwe kennis en ervaringen in mijn zak is het straks na 5 maanden weer tijd om naar huis te gaan. Maar nu eerst nog de laatste projecten afronden op het Consulaat, een eindrapport schrijven voor het afstuderen, mijn vrienden nog zoveel mogelijk zien en dan mijn net opgebouwde leventje weer verlaten. Wat zal het een desillusie zijn om straks weer in Nederland te zijn.
Met herinneringen aan een geweldige periode op het Consulaat, gezellige avonden in restaurants met vrienden, (klim-)tripjes in de weekenden, af en toe verlangen naar een broodje met kaas of een lekkere kroket, constant lachen, random discussies over het leven met huisgenoten, dingen last-minute plannen en doen, en erachter komen dat uiteindelijk ALLES werkt.
我在上海的生活
Dawning Center – Nederlands Consulaat-Generaal in Shanghai
Tijdens mijn stage zijn er een aantal grote evenementen georganiseerd door het Nederlands Consulaat. Het Hangzhou Green Building Technology Seminar, World Table Tennis (Holland Promotion Event), Queen’s Day Reception en het Business Diner met Minister Verhagen.
Dagtripjes vanaf Shanghai naar Zhujiajiao en Tongli. Een beetje toeristisch is het wel, maar het kan heel fijn zijn om soms een dagje uit de drukke stad te ontsnappen om rond te wandelen in de oude rustige waterstadjes rondom Shanghai…
Klimweekend in Xinchang! De natuur was mooier en wilder dan ik van tevoren had verwacht! Het klimmen was niet geweldig mooi, maar je moet het ook niet willen vergelijken met gebieden in Europa. Het was heerlijk om even helemaal in de natuur te zijn in een brede kloof, met bamboe en omliggende bergen met rijstvelden. Met geen mens om je heen (behalve ons groepje) en met alleen maar groen, leek Shanghai eventjes heel ver weg!
Marriage Market in Shanghai en de Tangyuan Night in Shanghai
